Monday, April 17, 2017

sock madness - mod madness

 'Mod Madness' heet het volgende patroon, en de instructies zeggen dat je twee kleuren nodig hebt die sterk contrasteren. Eerst dacht ik twee effen kleuren te gebruiken, maar toen ik het patroon zag in een verloopgaren besloot ik om dit te proberen met twee zelfstrepende garens. Benieuwd hoe dat zal uitpakken!
'Mod Madness' is the next pattern in the competition, and the pattern asks for two colors with strong contrast. My first idea was to use solid colors, but when I saw the pattern I started with a gradient and a selfstriping. I hope this will work out…


Na sok één begin ik toch te twijfelen of dit wel een goed idee was. De Zauberball heeft een heel lang kleurverloop van zwart naar antraciet, zilvergrijs en uiteindelijk wit. Bij het begin van de tweede sok heb ik dus een wit been. Dit worden zogezegde 'brusjes' (of broertjes en zusjes). Ik vind het niet erg om verschillende sokken te hebben, maar dit is wel heel drastisch. Als het geen wedstrijd was zou ik ze uithalen en opnieuw beginnen, maar nu is er een deadline. Maar er is toch een stemmetje dat zeurt in mijn hoofd...
I am not too sure wether I like the very long color repeat in the black-gray-white Zauberball, and the effect in these socks. I don't mind fraternal socks, but these are really totally different. I am knitting against a deadline, so I soldier on. But something keeps nagging...

 
Als ik nu eens een derde sok brei? Alleen heb ik niet veel van het roze meer over, hoe zal ik dat oplossen, zonder nieuwe wol te kopen?
What if I knit a third sock? I just don't have much of the pink selfstriping leftover, how will I handle that (without buying new yarn?)

Ik heb nog een Zauberball met roze, paars en oranje, maar wel veel hardere kleuren dan in de oorspronkelijke zelfstrepende roze Lang Soxx die ik gebruikte. Toch maar proberen... uiteindelijk was het niet echt een moeilijk patroon, ook weer zo ééntje dat je na een tijdje zonder schema kan breien.
I still have a Zauberball in stash, with pink, orange and purple. These colors are harder then in my original pink selfstriping yarn, but it might work. The pattern is not too difficult, after some time I was able to knit it without a pattern.

Deze zijn dus weer brusjes, maar op een andere manier. De hoofdkleur is nogal gelijklopend. De contrastkleur is totaal anders, maar dat is vooral op de voet, het deel dat meestal in de schoen zit verborgen.
Fraternal socks again, but in a different way. The main color is in great part the same, the contrast color is different, but that's on the foot, mostly hidden in shoes.
 
Ik heb nu verschillende opties om dit paar te dragen. Als ik echt in een zotte bui ben kan ik nog altijd de witte dragen. En als ik een iets minder zotte bui ben kan ik de zwarte dragen, die ook verschilt van de eerste. Of zou ik nu een vierde sok opzetten terwijl we wachten op het volgende patroon?
I now have options to wear a totally mismatched sock when I am a silly mood, or a different kind of mismatched sock when I am feeling slightly more conservative...




Monday, April 10, 2017

sock madness - dropped madness


'Dropped madness' heet het volgende patroon in de wedstrijd. Je hebt twee contrasterende kleuren nodig. Ik ga voor subtiel.
The next pattern is called 'dropped madness'. You need two contrasting colors. I choose to go for subtle contrast.
Het is een ontwerp dat aan de teen begint, niet mijn favoriete manier van sokkenbreien. Het patroon bestaat uit een afgehaalde steek, die je na een paar rijen laat vallen en gekruist terug opneemt. Ik ben blij met mijn kleurkeuze!
This is a toe-up pattern, not my favorite way of knitting socks, but I can manage. The pattern stitch consists of slipping a stitch for several rows, then drop it and pick it up cross-wise. I am very happy with my color choice!
De hiel is een achteraf-hiel. Je breit een draadje in waar de hiel moet komen, en achteraf haal je dat uit en brei je op die plaats een hiel. Een beetje prutsen, maar ook dat lukt wel. Het leuke aan de wedstrijd is net dat je al eens brei-dingen moet doen die buiten je comfortzone liggen.
The heel is an afterthought heel, again, not my favorite, but I have done it before. The nice thing about sock madness is that it pushes you out of your comfortzone.


Perfecte pasvorm. Ik vind de sok wel wat lang in het been. Normaal doe ik 17-18cm, en deze is 20cm. Zoveel verschil is dat niet, en toch vind ik dat  twee centimeter te veel. Misschien haal ik de boord nog wel eens uit, en dan doe ik ook de genaaide afkanting in plaats van die in het patroon. Ik vind die gewoon mooier, maar dat is persoonlijke voorkeur.
Perfect fit. I just think the sock is a bit long on the leg. Maybe I will frog the last couple of centimeters once the competition is over, to have socks that are completely to my liking. And maybe I could use a different bind-off also?



Klaar. Ik heb deze op ongeveer een week gebreid, met ook nog veel nevenactiviteiten in die week. Het is een sokpatroon waar je niet voortdurend op een schema moet kijken, maar met toch voldoende afwisseling.
Finished! The second sock was easier, because I knew what to expect. There are no charts to follow, so I could knit on the leg on autopilot. I did not knit have much time to knit, but still managed to finish a pair in a week. I think in the next rounds I’ll have to make more space in my agenda




En de volgende sok van de wedstrijd is ook al weer opgezet en een stukje gevorderd...
And the next sock in the competion has also been cast-on...

Saturday, April 01, 2017

sock madness - twisted madness


foto van Dominique Goossens.
De kwalificatiesok voor de sockmadness was 'twisted madness'. Voordeel van het patroon: je hebt niet echt een schema nodig, dus ideaal om op reis mee te nemen. In Edinburgh heb ik zo'n beetje overal aan deze sok zitten breien.
Qualification sock for the sock madness was the twisted madness pattern. The one advantage of this pattern was that you do not need a complicated chart, so it makes ideal travel knitting. I took it with me to Edinburgh, and knit on it wherever I went.

Dat was dan ook het enige wat ik leuk vond aan de sok. Mijn gevlamd garen deed zijn best om zo lelijk mogelijk te worden. En de minikabeltjes doen het werk scheef trekken. Het lijkt me niet comfortabel om te dragen.
That was the only thing I liked about the pattern. The variegated yarn looked uglier then ever. And the twisted stitches made my sock turn askew. I have my doubts about how comfortable this sock is to wear...


Uiteindelijk heb ik niet zoveel van Edinburgh gezien, maar dankzij een tip in het festival magazine belandden de sok en ik in de Dovecot studios.
I did not see that much of Edinburgh, but thanks to a tip in the festival magazine, the sock and I landed at Dovecot studios.

Dit is een kunstgalerij en een weefstudio, waar je vanop de balustrade boven de artiesten aan het werk kan zien. Lekkere cake hadden ze daar ook!
This is an art gallery and tapestry weaving studio, where you can watch the artist at work from the viewing space. And they had nice cakes in their cafe!



Ik heb het patroon gebreid volgens de onderrichtingen, met een markeerdraadje om te tonen dat je wel degelijk het vereist aantal patroonherhalingen gedaan hebt. Het patroon is een echte garenvreter, aan de tweede teen was de wol op. De kabeltjes lopen door op de teen, en de sokken zijn te groot, zelfs voor de zoon met maat 46. En hij zou toch al niet zo'n sokken dragen, denk ik.
I knit the pattern according to the rules with a running thread yarn marker, to show that I actually knit the required number of rows. The pattern eats a lot of yarn, so I ran out of my yarn at the second toe. The pattern continues the twisted stitches through the toes. The socks are too large, even for my son with his giant feet (not that he would wear these...).


Zodra de sokken goedgekeurd waren voor de wedstrijd heb ik de voet uitgehaald, herbreid over minder steken en zonder kabeltjes. Nu zijn het draagbare sokken voor de dochter.
As soon as the socks were officially approved, I reworked them to be wearable by my daughter: less stitches, no twisted stitches on upper foot and toe.  

Het volgende patroon in de sockmadness is veel mooier/leuker/draagbaarder. En voor mij.
The next pattern in the sockmadness is much prettier/nicer/more wearable. And it's for me.

Saturday, March 25, 2017

Edinburgh yarn fest - workshops



In Edinburgh volgde ik twee heel verschillende workshops. Twee workshops op één dag was misschien wat overmoedig, maar ik heb het overleefd (en veel inspiratie opgedaan).
I took two workshops at the Edinburgh yarn fest. Taking two workshops in one day was maybe at bit overambitious. Although I was dead tired at the end of the day, I took a lot of inspiration from both workshops.


De eerste workshop was met Tom of Holland over 'mending', repareren van breiwerk. Ik deed de beginnersmodule, er was ook nog een sessie voor gevorderden. Misschien had ik beter die laatste genomen, want de basis van mazen heb ik wel in de vingers. Het ingewikkeldere werk niet, daar kan ik nog wel wat oefening gebruiken.
My first workshop was with Tom of Holland on mending. I took the beginners course, there was also an advanced session. Maybe I should have taken the latter. Technically I know the basics, but I still need to practice the more elabourate stuff.


Tom is een textielkunstenaar, die op zoek gaat naar vintage boeken en materiaal, en truien met veel mottengaatjes! Het technische had ik ook wel online kunnen opzoeken, maar het was interessant om de passie van een artiest live mee te maken.
Tom is an textile artist, always on the lookout for vintage books, tools, and sweaters with lots of moth holes! I could have taught myself the technical aspect by looking it up online; the bonus of taking a workshop was feeling the passion of an artist.



Felicity Ford is ook een kunstenares, auteur van het boek 'Knitsonik -Stranded colourwork sourcebook'. Ze vertelde over hoe ze kleur in alles ziet, zelfs in een grijze snelweg.
Felicity Ford is also an artist, author of the book 'Knitsonik - Stranded colourwork sourcebook'.
She tolds about her colour inspirations, even a gray motorway looks colourfull to her.

Dan werden we aan het werk gezet. Op basis van een foto die we zelf hadden meegebracht mochten we een ontwerp schetsen, en daarbij de juiste kleuren uitkiezen. Deze foto van de toren van abdij van 't Park in Heverlee leidde tot  mijn proeflapje. Achteraf gezien lijkt mijn ontwerp wel meer op een verjaardagstaartje ....
Then we were put at work. We had to bring an inspirational picture, and needed to draw a first design from it, and select our colours. I brought this picture of an abbey in my home town. I must say, in retospect, that my swatch looks more like small birthdaycakes, and not really an abbey...

Ik zat naast Loret Karman, en zij had als inspiratie Nederlandse klederdracht. Grappig dat je echt de gezichtjes kan zien, alhoewel die helemaal niet gebreid zijn. Het gezicht wordt mooi gesuggereerd door de contouren van het kapje.
I was sitting next to Loret, who took  Dutch traditional costumes as an inspiration. It's interesting to see that you can really imagine a face in the contours of that hat.

Er zaten een paar mensen in de groep die veel beter konden tekenen als ik. Felicity heeft op haar blog een paar mooie foto's geplaatst. Maar uiteindelijk was vooral het spelen met kleur het belangrijkste van deze workshop. Ik heb er van genoten om met haar hulp net de juiste vijf kleuren grijs uit te zoeken. En misschien gebruik ik de abdij-verjaardagstaart nog wel eens in een sok of zo. Ik probeer van elke workshop die ik volg minstens één afgewerkt project te maken, maar dat kan wel even duren.
There were people in our group who were better at drawing then I am. Felicity also blogged about this workshop, you can see more pictures there.  But in the end, the best part of this workshop was playing with colour. I really enjoyed picking out the right five shades of gray. And maybe, someday I will use my birthdaycake-abbey in a sock. I strive to always knit at least one finished project from every workshop I take. It might take a while though!


Sunday, March 19, 2017

edinburgh yarn fest



Al een week terug uit Edinburgh, en nog geen tijd gehad om te bloggen...ook weet ik niet goed waar te beginnen, dus dan maar een korte impressie. 
I am back from the Edinburgh yarn fest, and here is a short impression...

De beurs was super georganiseerd, met veel oog voor detail, en zorg voor de standhouders en de bezoekers. Als workshopdeelnemer kon je een preview krijgen, dan mocht je al om 9u op de beurs, voor de openging voor het grote publiek om 10u. Ik had wel op vrijdag 2 workshops gepland, dus heb ik pas zaterdag echt goed op de beurs kunnen rondkijken.
De sfeer is ook heel gemoedelijk. Het is even leuk om naar alle bezoekers te kijken dan naar de eigenlijke stands. Iedereen spreekt elkaar aan, en zo kom je met heel verschillende mensen in contact, die een gezamenlijke passie voor wol en breiwerk hebben. Een mevrouw uit Finland wou een foto van mijn muts, en een Duitse mevrouw heeft me haar wolbugdet verklapt...
What struck me was how well organized everything was, with great care for both vendors and visitors.The atmoshpere was relaxed, even when the market got very crowded. You get to talk to lots of people from around the globe, all with the same passion for wool and knitwear.







Het aanbod op de beurs was overweldigend. Veel kleur, klassieke firma'sgrote bekende namen en kleine producenten van op een afgelegen eiland... Veel minibolletjes voor kleurinbreiwerk ook. En dan was er nog die stand met haast alleen maar zwarte wol. Van zwarte schapen.
The market was overwhelming with color and textures. Or no color, with a vendor that almost exclusively sold black yarn, from black sheep.


De stand van bekende ontwerpster Kate Davies werd overspoeld. Toch heb ik haar de ganse dag zien praten en tijd maken voor iedereen die langskwam.
The stand of designer Kate Davies got very busy, but she kept on smiling and taking the time for a talk with every  visitor.


Alleen reizen maakt dat je veel contacten legt. Maar op het einde van de dag was ik ook blij terug te gaan naar mijn hotelkamer, met een comfortabele zetel én goed licht om te breien...
Ik schrijf nog wat meer over de workshops die ik volgde in een tweede blogpost!
Travelling on your own makes contacting others easy. But at the end of the day I was happy to get back to my hotelroom with a comfortable chair and good light to knit by. I will tell a bit more about the workshops I took in my next blogpost!

















Thursday, March 09, 2017

Faire et refaire - Herbst cardigan


Faire et refaire c'est aussi travailler zegt de strenge handwerkjuf.
In 2015 breide ik een vest, waarvan ik achteraf vond dat de sluiting niet goed was. Het aangebreide koordje trok scheef, waarschijnlijk te strak gebreid? Als je naar een wol-festival gaat wordt er verwacht dat je 'wollig' gekleed bent, dus dit was het ideale moment om snel een kleine fix te doen, en met een 'nieuwe' trui tevoorschijn te komen...alhoewel snel, dat viel tegen (vooral als je verkeerd knipt en met veel losse eindjes overblijft).

An old saying says that you have to keep redoing your work untill you are happy with it. I have knit this cardigan in 2015, but the finishing was not entirely to my liking. And as I am travelling to the Edinburgh yarnfest today, where you are expected to show up in woolly things, I thougth I could do a quick fix and have a 'new' sweater. It was not so quick as expected... especially because I cut not only in the i-cord border, but also in the sweater, and ended up with lots of small ends of yarn.

Ik breide het koordje rondom opnieuw met een grotere naald en over meer steken. En ik deed geen knoopsgaten, voor de sluiting gebruik ik nu een broche. Het is nog niet helemaal wat het moet zijn. Als ik de broche bovenaan draag valt het vest nog te ver open. Als ik de broche aan de taille doe, is er een rare flap bovenaan. Ik denk dat ik op Edinburgh yarn fest eens ga zoeken naar onzichtbare haken en oogjes...
I have reknit the icord border with a bigger needle over 4 stitches and did no buttonholes now. When I wear it closed I use a broche. It looks much better, but still not happy with the closure. If I put the broche on the upper part, the cardigan swings too far open. If I put the broche at the waistline, I have a strange flap on the upper part. I think I need to shop on the yarnfest for some invisible hooks and eyes closure...

Sunday, March 05, 2017

workhorse - op bestelling/special order

Ik brei nooit op bestelling. Nooit. Behalve voor mensen die ik echt heel graag heb. Dus toen een collega oma werd, heb ik een mutsje voor de pasgeboren kleinzoon gebreid. En omdat ik nog nooit voor pasgeboren heb gebreid, heb ik er dan maar direct drie gemaakt... Past in mijn thema 'workhorse' - alledaags, maar niet banaal. Oma, moeder en baby waren er blij mee.
I never take knitting orders. Never. Except for people I really like. So this is a collection of hats for the newborn grandson of a colleague, fitting in my blogtheme 'workhorse' - nice knitwear for everyday use....

Volgende week ga ik naar het wolfestival in Edinburgh. Dit is een patroon uit het festivalmagazine. En er kwam al direct een verzoeknummer. Vingerloze wanten voor een 10-jarige en een 14-jarige, kon dat?
Next week I am going to attend the Edinburgh yarn fest. This is a pattern from their festival magazine. I got a request, could I knit fingerless mitts for a 10 year old and a 14 year old?


Als ik wanten of handschoenen brei vraag ik altijd om een handafdruk te tekenen. Handen kunnen heel verschillend van grootte zijn. Zo heb ik ontdekt dat zowel mijn dochter als mijn moeder grotere handen hebben dan ik.
Every time I knit gloves or mittens I ask the recipient to draw around their hands. Nobody knows their handsize, and hands can vary a lot. I discovered for instance that both my daughter and my mother have bigger hands then me.
Het patroon uit het boekje is technisch ingewikkelder, een  zijwaarts gebreide visgraat-steek. Ik  breide simpele mitaines met een mooie  handgeverfde merinowol.
The pattern is a complex, sideways knit herringbone stitch. I just kept it very simple, and used a nice handdyed merino yarn.
Meer moet dat niet zijn...
Happy recipient!
Volgende week zit ik dus in Edinburgh. Tot nu toe is het me gelukt om elke week te bloggen. Dat was één van mijn goede voornemens, maar voor volgende week zal dat niet lukken denk ik. Ik neem in elk geval de eerste sok van de sock madness mee als reisproject. Ik ga daar ook twee workshops volgen, dus ik zal weer veel te schrijven hebben daarna...
Next week I am in Edinburgh, and I don't think I will blog on the road. The first pattern of the sock madness will be my travel project, and I am sure I will have a lot to write about when I come back!